Leczenie grzybicy paznokci

Na sukces terapii przeciwgrzybiczej składa się kilka czynników. Najważniejsze to prawidłowa diagnoza, obejmująca badanie mykologiczne oraz ocenę stanu klinicznego pacjenta, a także właściwie dobrane leki. Duży wpływ na powodzenie leczenia ma usunięcie, w miarę możliwości, czynników predysponujących pacjenta do zachorowania na grzybicę paznokci oraz współpraca pomiędzy chorym, a specjalistą nadzorującym przebieg terapii.

W leczeniu grzybicy paznokci stosowane są trzy podejścia terapeutyczne. Należą do nich: leczenie miejscowe, leczenie ogólne oraz interwencje chirurgiczne. O wyborze metody decyduje lekarz, po uwzględnieniu zaawansowania zmian, stanu ogólnego pacjenta oraz rodzaju patogenu wywołującego chorobę. Bardzo często stosuje się dwie metody jednocześnie (terapia skojarzona), co wydatnie skraca proces leczenia. Co bardzo ważne, leczeniu powinni poddać się wszyscy członkowie rodziny chorego, u których zidentyfikowano objawy grzybicy. W przeciwnym wypadku w najbliższym otoczeniu pacjenta stale będą obecne zarodniki patogenów, co stawia w wątpliwość sens podjęcia terapii.

Leczenie ogólne grzybicy opiera się na dwóch substancjach chemicznych, skutecznych w zasadzie wobec każdego gatunku patogennych grzybów. Są to terbinafina oraz itrakonazol.

– Dużym minusem leczenia ogólnego jest czas trwania terapii. W przypadku zakażenia gatunkami mniej wrażliwymi na dostępne specyfiki, okres przyjmowania leków może trwać nawet kilkanaście miesięcy. Tak długotrwała terapia jest uciążliwa i obarczona dużym ryzykiem zaniechania leczenia przez pacjenta zniechęconego rutyną, brakiem szybkich efektów leczenia oraz kosztami leczenia. Ciekawym rozwiązaniem tego problemu jest zastosowanie terapii pulsowej. Polega ona na doustnym przyjmowania leku, który akumuluje się w zakażonych tkankach w dawce terapeutycznej, działającej przez długi czas po zakończeniu przyjmowania farmaceutyku. Jeden puls to lek przyjmowany przez tydzień oraz 3 tygodnie przerwy. Cała terapia obejmuje 2-3 pulsy, natomiast stężenie leku odpowiednie do eliminacji patogenu utrzymuje się w paznokciu przez około 9 miesięcy – mówi dr n. med. Igor Michajłowski z renomowanej Clinica Dermatologica w Gdańsku.

Leki działające miejscowo są stosowane w monoterapii w przypadku zajęcia procesem chorobowym pojedynczych płytek, niewielkim nasileniu zmian lub w przypadku występowania przeciwskazań do leczenia ogólnego u pacjenta. Najczęściej stosowane tego typu specyfiki to cyklopiroks lub amorolofina w postaci lakierów do paznokci.

W przypadku pacjentów z dodatkowymi schorzeniami, utrudniającymi leczenie, lub w przypadku osób, u których zastosowane leki nie dają wystarczająco dobrego efektu, stosuje się tak zwaną terapię skojarzoną. Polega ona na jednoczesnym stosowaniu leków doustnych (leczenie ogólne) i lakierów do paznokci, zawierających substancje lecznicze (leczenie miejscowe). Jednoczesne zastosowanie obu metod większa szanse powodzenia terapii.
Leczenie chirurgiczne nie jest w dzisiejszych czasach stosowane zbyt często. Wskazania do usunięcia paznokcia występują w sytuacji, gdy zmiany są bardzo nasilone, tak że z jednej strony bardzo utrudniają wnikanie leku, a co za tym idzie ograniczają skuteczność terapii, a z drugiej powodują dolegliwości bólowe w znacznym stopniu utrudniające choremu normalne funkcjonowanie.

Sprawdź też:

Objawy zapalenia mieszków włosowych

Zapalenie mieszków włosowych manifestuje się poprzez charakterystyczne zmiany skórne, zlokalizowane zazwyczaj w okolicy…

Czytaj artykuł

Leczenie grzybicy paznokci

Na sukces terapii przeciwgrzybiczej składa się kilka czynników. Najważniejsze to prawidłowa diagnoza, obejmująca badanie…

Czytaj artykuł

Przyczyny przyłuszczycy

Pityriasis lichenoides et varioliformis acuta oraz pityriasis lichenoides chronica to choroby niegdyś określane mianem…

Czytaj artykuł