Przyczyny przyłuszczycy

Pityriasis lichenoides et varioliformis acuta oraz pityriasis lichenoides chronica to choroby niegdyś określane mianem przyłuszczycy. Termin przyłuszczyca został po raz pierwszy użyty w 1902 r. na określenie chorób o nieznanych przyczynach, które według ówczesnego stanu wiedzy miały przypominać łuszczycę.

 

Obecnie z uwagi na nieprecyzyjność definicja przyłuszczycy nie jest stosowana. Pityriasis lichenoides et varioliformis acuta, zwana chorobą Mucha- Habermanna oraz pityriasis lichenoides chronica, cechuje podobny przebieg oraz niewyjaśnione przyczyny.

 

Pityriasis lichenoides et varioliformis acuta – przyczyny i mechanizm chorobowy
Pityriasis lichenoides et varioliformis acuta (choroba Mucha-Habermanna lub PLEVA) występuje głównie wśród młodzieży i młodych dorosłych, częściej dotyka mężczyzn. Prawdopodobnym czynnikiem chorobowym są infekcje. Za tą tezą przemawia nagły rozwój choroby oraz jej występowanie u młodszych pacjentów.

 

– Niekiedy udaje się ustalić związek schorzenia z wirusem Epsteina-Barr czy zakażeniem paciorkowcami. Rozwój choroby następuje w powierzchownych naczyniach skórnych, w których pod wpływem limfocytowego zapalenia naczyń dochodzi do uszkodzeń. Niekiedy obserwuje się ekspansję komórek T – mówi dr n. med. Igor Michajłowski z renomowanej Clinica Dermatologica w Gdańsku.

 

 

Pityriasis lichenoides et varioliformis acuta – obraz kliniczny

 

Pityriasis lichenoides et varioliformis acuta początkowo występuje na tułowiu w postaci grudek rumieniowych, nieprzerwanie wysiewających się kilkanaście dni, po czym pokrywających się łuskami i strupami, przy czym zmiany często przekształcają się w owrzodzenia. Charakter zmian chorobowych może być krwotoczny oraz pęcherzykowaty. Ustępując, wykwity pozostawiają blizny. Błony śluzowe w przebiegu PLEVA są wolne od wykwitów.

 

Mimo, iż chorzy wyglądają na cierpiących, choroba jest bezobjawowa. Owrzodzenia mogą rozwijać się spontanicznie, bądź też w już istniejących wykwitach i mogą mieć charakter krwotoczny, bolesny oraz połączony z gorączką. W przypadku takiego przebiegu choroby mówi się o chorobie gorączkowo-wrzodziejąco-martwiczej Mucha-Habermanna. W przeszłości opisywano chorobę Mucha-Habermanna jako schorzenie przypominające ciężką przewlekłą ospę wietrzną.

 

Pityriasis lichenoides et varioliformis acuta (choroba Mucha-Habermanna) – przebieg i rokowanie

 

Przebieg choroby Mucha-Habermanna trudno przewidzieć. Choroba ma tendencję do nawrotowości jedno lub kilkakrotnie, jednakże zmiany ustępują samoistnie w okresie tygodni lub miesięcy. Stopień bliznowacenia zależy od obecności, bądź braku występowania owrzodzeń, a także głębokości wykwitów. Niekiedy choroba może rozwinąć się w pityrasis lichenoides chronica.

 

Pityriasis lichenoides et varioliformis acuta (choroba Mucha-Habermanna) – diagnostyka różnicowa

 

Wczesne postaci schorzenia przypominają choroby grudkowo-złuszczające takie, jak łuszczyca grudkowa i kiła wtórna, jednakże pojawienie się wykwitów krwotocznych oraz strupów ułatwia rozpoznanie. Podobnie, brak gorączki i zajęcia jamy ustnej umożliwia wykluczenie z diagnostyki różnicowej ospy wietrznej.

 

Pityriasis lichenoides chronica (przyłuszczyca grudkowa) – przyczyny i obraz kliniczny

 

 

Pityriasis lichenoides chronica zwana przyłuszczycą grudkową jest chorobą głównie młodych dorosłych oraz dzieci. Chociaż choroba jest prawie zupełnie bezobjawowa, u pacjentów obserwuje się zmiany w pełnym rozkwicie. Obserwuje się polimorficzny obraz choroby, tj. nowe wykwity pojawiające się, gdy wcześniejsze wykwity zaczynają blednąć.
Zmiany chorobowe zlokalizowane są na tułowiu i bliższych częściach kończyn. Początkowe wykwity osiągają wielkość 2-10 mm i mają charakter czerwonych lub czerwonobrązowych grudek o powierzchni matowej lub lekko lśniącej. Pod wpływem drapania uwidacznia się obecność delikatnej łuski. Wykwity krwotoczne pojawiają się rzadko. Grudki mają tendencję do poszerzania się, stają się płaskie, a często bledną lub brązowieją. Łuska pokrywająca grudki może być mocno przytwierdzona do podłoża.

 

Po upływie kilku następnych tygodni zmiany stają się zupełnie płaskie i są pozbawione typowych cech, czyli grubych, dobrze odgraniczonych, pojedynczych, olbrzymich łusek. U ludzi o ciemniejszej skórze zmiany goją się z występowaniem odbarwień lub przebarwień.

 

Pityriasis lichenoides chronica (przyłuszczyca grudkowa) – przebieg i rokowanie

 

Zmiany na skórze typowe dla przyłuszczycy grudkowej mogą utrzymywać się kilka miesięcy, a nawet lat. Przeważnie pacjenci nie odczuwają żadnych dolegliwości, jednakże wykwity skórne są stresującym problemem. Niekiedy, po leczeniu PUVA-terapią obserwuje się przechodzenie zmian w łupież liszajowaty i ospopodobny ostry.
Pityriasis lichenoides chronica (przyłuszczyca grudkowa) – diagnostyka różnicowa
Wczesne zmiany chorobowe mogą przypominać łuszczycę grudkową, jednak łuszczycę cechuje monomorficzny obraz chorobowy. Liszaj płaski od przyłuszczycy grudkowej odróżnia bardziej ujednolicona osutka, mniejsza ilość łusek oraz występowanie zmian na błonach śluzowych jamy ustnej. Podobny przebieg do pityriasis lichenoides chronica ma również kiła wtórna w początkowej fazie, jednakże w późniejszym okresie ma ona bardziej ostry przebieg i monomorficzny charakter.

 

 

 

 

 

Sprawdź też:

Objawy zapalenia mieszków włosowych

Zapalenie mieszków włosowych manifestuje się poprzez charakterystyczne zmiany skórne, zlokalizowane zazwyczaj w okolicy…

Czytaj artykuł

Leczenie grzybicy paznokci

Na sukces terapii przeciwgrzybiczej składa się kilka czynników. Najważniejsze to prawidłowa diagnoza, obejmująca badanie…

Czytaj artykuł

Przyczyny przyłuszczycy

Pityriasis lichenoides et varioliformis acuta oraz pityriasis lichenoides chronica to choroby niegdyś określane mianem…

Czytaj artykuł